W projekcie ASP.NET Core dodajesz rejestrację nowej usługi, a aplikacja przestaje startować, bo `OrderService` potrzebuje `InvoiceService`, który z kolei potrzebuje `OrderService`. Zależność cykliczna zwykle oznacza, że odpowiedzialności klas lub modułów ułożyły się w zamknięty łańcuch, choć przyczyna może leżeć także w konfiguracji kontenera DI.

Przerwij cykl w miejscu, gdzie spotykają się dwie odpowiedzialności
- Cykl w konstruktorach blokuje tworzenie usług przez kontener DI.
- Cykl w referencjach projektów oznacza problem z kierunkiem zależności całych modułów.
- Wspólna abstrakcja albo osobna usługa orkiestrująca często pozwala rozdzielić obowiązki.
- Walidacja przy starcie pomaga wykryć część problemów wcześniej, ale nie zastępuje analizy architektury.
Najpierw ustal, czy pętla jest w usługach, czy w projektach
Na diagramie obie sytuacje wyglądają podobnie: strzałki wracają do punktu wyjścia. Problem pojawia się jednak na innym poziomie, więc samo przeniesienie interfejsu do nowego pliku może nie wystarczyć.
W pierwszym wariancie `OrderService` i `InvoiceService` wstrzykują się nawzajem, na przykład przez konstruktory. W drugim projekt `Orders` odwołuje się do `Billing`, a `Billing` do `Orders`. Pierwszy cykl dotyczy obiektów tworzonych przez kontener DI, drugi zależności kompilacyjnych między projektami.
| Sytuacja | Prawdopodobna przyczyna lub skutek | Co zrobić |
|---|---|---|
| Wyjątek podczas rozwiązywania `OrderService` | Usługi zależą od siebie bezpośrednio lub przez kolejne serwisy | Przejdź po konstruktorach i zapisz pełny łańcuch zależności |
| Błąd kompilacji albo komunikat MSB4006 | Cykl w grafie celów kompilacji lub konfiguracji MSBuild | Sprawdź referencje projektów i zależności celów, zamiast zmieniać rejestrację DI |
| Oba projekty zawierają typy potrzebne drugiej stronie | Granice modułów przecinają się w miejscu współdzielonego kontraktu | Przenieś kontrakt do stabilnego modułu albo zmień podział odpowiedzialności |
Dokumentacja Microsoft Learn opisuje MSB4006 jako cykl w grafie zależności celów kompilacji, więc ten komunikat nie dowodzi sam w sobie, że błąd leży w kontenerze DI. Najpierw rozpoznaj rodzaj grafu, a dopiero potem wybieraj naprawę.
Wspólna usługa często ujawnia, że dwie klasy robią za dużo
Wyobraź sobie, że `OrderService` zapisuje zamówienie, a potem prosi `InvoiceService` o wystawienie faktury. `InvoiceService` sprawdza z kolei status zamówienia, wywołując `OrderService`. Obie klasy znają cały proces i obie próbują nim sterować.
W takim układzie zwykle lepiej wydzielić orkiestrację do `CheckoutWorkflow`, który wywoła obie usługi w określonej kolejności. `OrderService` może wtedy odpowiadać za zamówienie, `InvoiceService` za fakturę, a workflow za przebieg przypadku użycia. Cykl znika, bo każda klasa przestaje odgrywać rolę pośrednika i koordynatora naraz.
Jeśli wspólny fragment to niewielki kontrakt, na przykład `IOrderStatusReader`, można umieścić go w module aplikacyjnym, a implementację pozostawić po stronie infrastruktury. Kierunek zależności prowadzi wtedy do abstrakcji; nie trzeba tworzyć projektu „Common” na każdy współdzielony typ, bo taki projekt szybko staje się kolejnym workiem przypadkowych zależności.
Uważam, że osobna usługa koordynująca jest dobrym wyborem wtedy, gdy obie strony próbują sterować tym samym procesem. Jeśli chodzi wyłącznie o jedną prostą informację, wydzielanie całego workflow byłoby nadmiarowe; wystarczy węższy kontrakt.
Jeśli cykl przechodzi przez trzy moduły, nie naprawiaj tylko ostatniej strzałki
Pośredni cykl potrafi ukryć się za kilkoma warstwami: `Orders` korzysta z `Customers`, `Customers` z `Notifications`, a `Notifications` z `Orders`. Wtedy zmiana jednego konstruktora może jedynie przesunąć problem, bo moduły nadal zależą od siebie w obu kierunkach.
Stosuję prostą regułę: jeśli zależność wraca przez warstwę infrastruktury lub projekt o innej odpowiedzialności, najpierw zmień granicę modułu albo kierunek kontraktu. Jeśli pętla wynika tylko z dwóch usług obsługujących jeden przypadek użycia, rozważ ich rozdzielenie i dodanie koordynatora. Przykładowo `Orders → Customers → Notifications → Orders` sugeruje, że `Notifications` nie powinien odpytywać `Orders` o stan w trakcie wysyłki; potrzebuje zdarzenia lub danych przekazanych przez koordynator.
Nie każda pętla na diagramie oznacza błąd wykonania. W modelu domenowym obiekty mogą mieć relacje dwukierunkowe, na przykład zamówienie i pozycje zamówienia. Problem zaczyna się wtedy, gdy te relacje przekładają się na wzajemne zależności modułów lub wymagają, by dwa serwisy tworzyły się nawzajem.
Walidacja DI wykrywa część błędów, ale nie ocenia podziału systemu
W .NET można włączyć `ValidateOnBuild`, by kontener sprawdził podczas budowania, czy zarejestrowane usługi da się utworzyć. To ułatwia wykrycie niektórych błędów rejestracji i cykli konstruktorów przed obsłużeniem pierwszego żądania; otwarte typy generyczne nie są jednak objęte tą walidacją.
W projekcie możesz ustawić tę opcję w konfiguracji hosta, na przykład w środowisku deweloperskim. Osobno sprawdź `ValidateScopes`, jeśli chcesz wykrywać nieprawidłowe użycie zakresów usług, takie jak pobranie usługi `Scoped` z kontenera głównego. Te ustawienia rozwiązują różne problemy, więc nie należy traktować ich zamiennie.
Walidator nie stwierdzi, czy `OrderService` i `InvoiceService` mają sensownie podzielone obowiązki. Do utrzymania kierunku zależności między projektami przydatne są diagramy zależności Visual Studio, które pozwalają opisać oczekiwane warstwy i wykrywać naruszenia. Kontener pilnuje tworzenia obiektów, a reguły architektury pilnują granic modułów.
Po usunięciu pętli sprawdź, czy nie została ukryta
Najłatwiejsza droga na skróty to `IServiceProvider` pobierany wewnątrz metody albo właściwość ustawiana po utworzeniu obiektu. Aplikacja może wtedy wystartować, lecz zależność nadal istnieje, tylko przestała być widoczna w konstruktorze. Taki zabieg utrudnia testowanie i sprawia, że kontrakt klasy nie pokazuje już wszystkich potrzeb.
Po zmianie przejrzyj referencje projektów, konstrukcje usług oraz przepływ wywołań w problematycznym przypadku użycia. Jeśli strzałka nadal wraca do modułu, od którego proces wyszedł, cykl najpewniej tylko zmienił formę. Dobra naprawa zostawia czytelną drogę od inicjatora operacji do jej wykonawców, bez wzajemnego tworzenia się usług.
